En toen waren er vier…

Met lichte zenuwen bekeek ik de verschillende flessen port in de slijterij. Voor mijn eerste PortRebels avond wilde ik natuurlijk wel een beetje indruk maken. En daarnaast moesten Sabine en Jindra me nog officieel ‘goedkeuren’, dus ik kon daarom al helemaal niet met een aftandse fles port aankomen. Na wat gewik en geweeg werd het de Dow’s 10 Years Tawny (geen onbekende bij de PortRebels, bleek later; wel een favoriet gelukkig) en kon ik op naar mijn officiële PortRebels kennismaking!

Vanaf het moment dat Sabine de deur open deed, zat de sfeer er gelijk goed in. Jindra had al plaatsgenomen aan de eettafel, en voor ik het door had stond mijn eerste glas port gevuld en wel voor me. Het was op dat moment al een PortRebels traditie om bij ieder overleg drie verschillende flessen port op tafel te hebben staan; één per rebel. Vanaf deze avond zullen dat er dus vier zijn.

Na wat smalltalk en het bespreken van afgelopen avonden en feestjes, was het tijd voor het proeven van de eerste fles. Gestart werd er met Marga’s fles, de Six Grapes van Graham’s. Een dieppaarse jonkie om mee te beginnen en een klassieker binnen het repertoire van Graham’s. Deze fles heeft een bijzondere origine, maar om die uit te leggen moet ik misschien eerst wat Port-geschiedenis delen. In de goede, oude tijd werden de vaten met port-to-be van de wijngaarden aan de Douro rivier naar Porto getransporteerd in de welbekende houten ‘barco rabelo’ bootjes. Om de vaten van de verschillende portmakers te herkennen, werden de vaten gemarkeerd met unieke symbolen van de wijnhuizen. Graham’s gebruikte op hun vaten kenmerkende geometrische symbolen, letters en andere codes om de inhoud ervan duidelijk te maken bij aankomst in Porto. De portwijn van de beste wijnstokken in de beste wijngaarden van Graham’s, ontvingen zes druiven-symbooltjes: de ‘six grapes’. Zo’n geschiedenis belooft wat, we waren benieuwd! Bij het proeven vonden we frisse bosbessen in zowel neus als mond, met een duidelijke hint van viooltjes. Na nog wat zoeken naar het juiste smaak-kapstokje herkenden we hem: een mooi vleugje drop in de afdronk. Helaas met iets minder diepte dan we misschien hadden gehoopt, maar zeker een mooie fles om deze avond mee te beginnen.

FullSizeRenderAl snel werd de eerste fles opgevolgd door nummer twee: de Senhora do Convento Tawny. Een fles meegenomen door Jindra, die zij gekocht bij De Wijnerij in Amsterdam. De opbouw was perfect, en het proeven ging ons bij deze fles alweer een stuk beter af. De gezochte diepte in de vorige fles kwam een stuk meer naar voren in deze Tawny. Dat is natuurlijk ook niet gek, als je bedenkt dat een Tawny een aantal jaren meer hout heeft gezien – en dat proef je. Een overduidelijk vanillestokje kwam direct naar voren; in de mond gaat deze port al snel richting de geconfituurde vruchten. Als verstokte Tawny fan was ik content– dit gaat de goede kant op voor mijn palet!

Naarmate de avond vorderde, werden de gesprekken dieper en de port lekkerder. Het was alsof we al jaren in deze samenstelling aan tafel zaten. We gingen gestructureerd aan het werk met de taakverdeling voor onze proeverij op 15 oktober en de nieuwe ideeën vloeiden rijkelijk. Toen ik, halverwege de takenlijst van de avond, steeds meer actiepunten op mijn naam kreeg, moest ik het toch even vragen: “maar jongens, is het dan nu officieel..?”

En gelukkig, met een unanieme ‘ja’ was mijn plek binnen PortRebels een feit. Hoe we dat moesten beklinken? Met het openen van de laatste fles natuurlijk, de door mijzelf meegebrachte Dow’s 10 Years Tawny. En een feestje werd het zeker. Het eerste wat ons allevier opviel was het achterblijven van een overduidelijke stroperigheid: een verrassing voor een Tawny op leeftijd! Door de jaren hout vonden we natuurlijk vanille, maar in deze port niet zozeer het merg, maar het stokje zelf. Verder brachten de rijpe pruimen, gecombineerd met cederhout en een lichte tabaksnoot ons terug naar de lente. Bij het tweede glas kwamen de accenten van aarde, versgemaaide bloemen en een vleugje kaneel ook nog eens naar boven: het werd mij duidelijk waarom dit een veelgeziene fles was bij de rebels!

Na een feestmaal van de hand van Sabine, een rijkgevulde kaasplank en het verdelen en uitvoeren van een waslijst aan taken, was het ineens ruim na middernacht. Licht bedwelmd en met een hoofd vol nieuwe ideeën stapte ik op de fiets. Op de weg terug naar mijn huisje in de Pijp, werd ik ter hoogte van het Oosterpark overvallen door een van mijn zelf betitelde ‘geluksmomentjes’: wat ben ik een lucky bastard met zulke geweldige nieuwe compagnons en zo’n sterk concept! PortRebels, remember the name…

Advertisements